Denken wat je zegt

Ik weet niet goed hoe ik het heb met die vrijheid van meningsuiting. ‘Je moet niet zeggen wat je denkt, maar denken wat je zegt’, leerde ik vroeger. Zeggen wat je denkt, is het tegenwoordig vooral. Denken wat je zegt, denken vóórdat je iets zegt, is een beetje passé.

Ik heb nog nooit begrepen waarom we te vuur en te zwaard het recht verdedigen om de ander te belasteren. Om dat wat hem heilig is te grabbel of te krabbel te gooien. Vuur en zwaard willen ‘onze’ vrijheid beperken, maar worden in spreekwoordelijke zin overgenomen door de apologeten van de ongeremde pen en stem.

Nog maar twee weken geleden waren we allemaal Charlie. Inmiddels hebben we daar al weer een beetje afstand van genomen. We zijn niet allemaal Charlie, want we stonden niet achter Charlie. Ook al verafschuwen we elke vorm van monddood maken.

Want alles moet gezegd kunnen worden. Maar, in vredesnaam, waarom zou je alles willen zeggen? Het recht om te kwetsen, is dat echt een principe om voor te sterven? Is dat echt de ultieme vorm van vrijheid?

Voor mij niet. Vrede houden met alle mensen, dat is een grootser principe. Ik mag alles denken, maar ik hoef niet alles te zeggen. Dient het de vrijheid om te zeggen wat je denkt? Nee! Je maakt dan slechts gebruik van die vrijheid. Is het een zwaktebod om soms niet te zeggen wat je denkt? Nee! Maar het vereist wel krachttraining. Alleen zo hebben de echte zwakkelingen het nakijken.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>