« Previous
Next »

Gekleurde dominees

Share this:

Ooit was mijn beeld heel zwart-wit. De dominee droeg een zwart pak, zwarte das, zwarte hoed en om het af te maken een wit overhemd. Nog steeds kent het bevindelijk-gereformeerde ambtsgewaad van de eenentwintigste eeuw slechts weinig variatie. De zwarte hoed begint een uitzondering te worden, de zwarte das laat soms een speels stippeltje toe, maar in een groot deel van de gereformeerde gezindte houdt het daarmee op.

Het was dus even schrikken toen ik járen terug een christelijk-gereformeerde dominee de kansel zag betreden met een witte das. Het paste niet in mijn plaatje, hoewel het nog steeds heel zwart-wit was. Ter geruststelling hoorde ik dat ook ds. Mallan en de ‘oude dominee Lamain’ een witte das droegen op de predikstoel. Daarmee was een witte das voor dat moment voldoende gelegitimeerd.

Dan de toga. Ik kon me niet voorstellen dat respectabele predikanten, die ik in weekdiensten in Werkendam meemaakte, op zon- en feestdagen daadwerkelijk zo’n malle jurk droegen. Tot ik in de hervormde kerk van Leerbroek ds. Zweistra inderdaad getooid zag met een toga. Van de spreekwoordelijke schrik bekomen, werd ik op dat moment verliefd op het stijlvolle kledingstuk dat nog steeds door talloze predikanten gedragen wordt. Vooral de toga met baret, helaas een uitzondering, was het voor mij helemaal.

Maar de afkalving van mijn zwart-wit-beeld ging door. Toen ik zeven jaar geleden college volgde bij een casual geklede hoogleraar-predikant die heel rechtzinnige dingen zei, moest ik weer even wennen aan de gedachte dat goede dominees desondanks toch een spijkerbroek kunnen dragen. Het vooroordeel was niet rationeel onderbouwd, maar zat blijkbaar heel diep tussen de oren.

Afgelopen dagen – en eerder al – ontmoette ik diverse predikanten uit verschillende werelddelen, bij wie het enige zwart wellicht hun huidskleur is. Een voetstuk hebben zij niet nodig om toch met kop en schouder boven menig ander te staan. Mijn zwart-wit-beeld ligt allang in gruzelementen, maar in een luttel moment van reflectie vroeg ik me toch even af hoe ik ooit zo naïef kon zijn.

Other Posts

« Previous
Next »

Leave a Reply

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *